Het H.-Hartbeeld op het dorpsplein in Leefdaal

De oorsprong van de H.-Hartverering ligt wellicht in de Schrift waar het hart staat voor de kern van de persoonlijkheid, voor het diepste innerlijke als bron van gedachten en gevoelens. Het hart van Jezus staat bij de devotie symbool voor zijn liefde. Zij is getekend door de sterk subjectieve visioenen van Margareta Maria Alacoque (1647-1690).

De Sint-Lambertus parochie te Leefdaal heeft decennia lang heel wat te maken gehad met de H.-Hartverering. Op 30 november 1888 werd een broederschap van het H.-Hart opgericht dat op 31 januari 1889 werd vervoegd met het aartsbroederschap te Rome. De Bonden van het H.-Hart, zowel van mannen als vrouwen, met hun gezamenlijke maandelijkse communie, bloeiden van 1920 tot 1955, jaar waarin ze een vlag kregen. Later begon geleidelijk de teruggang.

Op 2 september 1928 wijdde kardinaal Van Roey het H.Hartbeeld in op het kerkplein. Het werd een groot feest met zelfs een duur nachtvuurwerk en een nog duurdere geluidsinstallatie.

Het witgeverfde Christusbeeld is levensgroot en staat op een bol die zweeft op een wolk. Op de bol komen lijdensattributen voor: een kelk, een doornenkroon, een geselroede. Het geheel wordt gedragen door een achthoekige bakstenen sokkel met een arduinen grond- en dekplaat. De Christusfiguur draagt het hart uitwendig op de borst en houdt de armen opengespreid naar het kerkplein toe.

Naar de trant van de tijd is het een vrij traditioneel figuratief beeld. Al te zoeterig is het zeker niet. Het bevindt zich in een ommuurd perkje dat inspringt in het vroegere kerkhof. Uit de oude kerkhofmuur uit 1841 is een stuk gebroken en eerst vervangen door een ijzeren hek dat enkele jaren geleden is vervangen door een bakstenen bloemenbak. Het beeld is lange tijd overschaduwd geweest door een fraaie linde. Hij is vermoedelijk door kwaadwilligen chemisch gedood. De nieuw geplante boom zal nog lange jaren nodig hebben om zijn voorganger te evenaren.

De H.-Hartverering is naar de moderne smaak, die weinig oog heeft voor symbolen, te subjectief, te flauw en houdt te weinig rekening met de sociale dimensie van de godsdienstbeleving.

Een voorontwerp voor de herinrichting van het kerkplein stelt voor de strakke lijn van de kerkhofmuur te herstellen en het H.-Hartbeeld elders een plaats te bezorgen. Een eenzame stem pleitte zelfs voor een definitieve verwijdering, zgn. wegens de geringe kunstwaarde: een echo van de nefaste beeldenstorm na het tweede Vaticaanse concilie.

Willy Brumagne.

Dit artikel is geplaatst in Geschiedenis. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.